هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه سه روش تمرین درمانی، برق درمانی و دارو درمانی انجام گرفت. روش: 15 زن مبتلا به کمر درد حاد با میانگین سنی 22 سال انتخاب شدند. بیماران جهت ارزیابی میزان تاثیر پروتکل های درمانی، قبل و بعد از درمان پرسشنامه Oswestry را تکمیل نمودند. آزمودنی های گروه دارو درمانی به مصرف داروهای رایج در پروتکل های درمانی کمردرد اقدام نمودند. آزمودنی های گروه برق درمانی به مدت 5 هفته و هر هفته سه جلسه با استفاده از وسایل برقی تحت درمان قرار گرفتند و آزمودنی های گروه تمرین درمانی نیز به مدت 12 جلسه با پروتکل معین شامل تمرینات کششی و تقویتی عضلات مورد نظر تحت درمان قرار گرفتند. با استفاده از روش آنالیز واریانس یک سویه و آزمون تعقیبی LSD سه روش با یکدیگر مقایسه شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که میان گروه های برق درمانی، دارو درمانی، و تمرین درمانی اختلاف معنی داری وجود دارد. (p < 0.05). علیرغم تاثیر هر سه روش در کاهش درد روش برق درمانی 71 درصد بهبود در عملکرد بیماران و کاهش کمردرد داشته است. گروه دارودرمانی به میزان 27 درصد و گروه تمرین درمانی به میزان 40 درصد کاهش کمردرد داشته اند.  نتیجه گیری: روش برق درمانی نسبت به دو روش تمرین درمانی و دارو درمانی تاثیر بیشتر در کاهش درد بیماران زن مبتلا به کمردرد و بهبود عملکرد آنان داشته است

هدف از تحقیق حاضر تاثیر سه شیوه تمرینی بر بیان ژن TGFB1 و VASH-1 در بافت بطن چپ رت های ویستار بود. مواد و روشها: 40 سر موش ویستار8 هفته ای با میانگین وزن33+237 گرم در محیطی کنترل شده نگهداری و به صورت تصادفی در5 گروه 8 تایی قرار گرفتند. برنامه های تمرینی به مدت 8 هفته و هفته ای 3 جلسه با شدت مشخص بود. تمرینات هوازی شامل 47 دقیقه دویدن با شدت متوسط VO2MAX 65 % بر روی تردمیل بود. تمرین HITشامل دویدن با سرعت 2 متر در دقیقه با شیب فزاینده بر روی نوار گردان و تمرینات HIIT شامل 4 وهله تناوبی شدید با شدت 90تا 100درصد VO2MAX و چهار وهله تناوبی کم شدت 50 تا 60 درصد VO2MAX انجام شد. گروه کنترل پایه در هفته اول و پس از استقرار تحت جراحی و بافت برداری قرار گرفت گروه های دیگر پس از آخرین جلسه تمرینی تشریح و سپس بافت قلب آن مورد بررسی قرار گرفت. تغییرات برون گروهی توسط آنالیز واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی داری0/05 ≥ P مورد تجزیه تحلیل قرار گرفت. یافته ها: 1-نتایج نشان می دهد 8 هفته تمرین MIT (001/0 ≥ P)، HIT (001/0≥ P)، HIIT(001/0≥ P) باعث افزایش معنادار بیان TGF-β1در بطن چپ موش های نرویستا ر شد 2-نتایج تحقیق حاضر کاهش معنی دار بیان ژن VASH-1 بین 5 گروه پژوهش نشان می دهد(د(0001/0 (P<. نتیجه گیری: بنظرمیرسد تمرین منظم پتانسیل اثر گذاری در افزایش هایپرتروفی قلب با افزایش TGF-β1 کاهش VASH-1 در رت های نزاد دارد

مقدمه: کوفتگی عضلانی تاخیری نوعی آسیب عضـلانی شـایع است که حین تمرین درمـانی با انـقباضات اسنـتریـک ایجاد می شود. این مورد می تواند با ایجاد درد سبب افت انگیزه و قطع تمرینات بیمار گردد. هدف از مطالعه حاضر تعیین تاثیر ارتعاش (Vibration) بر کوفتگی عضلانی تاخیری بود. فرض ما بر این بود که تمرین ارتعاش، کوفتگی عضلانی تاخیری را کاهش خواهد داد.روش بررسی: 30 مرد ورزشکار در دامنه سنی 26-18 سال در مطالعه شرکت کردند. ورزشکاران، حداقل سه سال سابقه فعالیت مستمر ورزشی داشتند. نمونه ها به طور تصادفی در دو گروه ارتعاش (n=15)VT و گروه بدون ارتعاش (n=15)Non-VT قرار گرفتند. اندازه گیری ها شامل زاویه فلکشن زانو (FANG)، آستانه درد فشاری (PPT)، درد عضلانی(SOR)  از عضله چهارسر رانی راست و بیشینه نیروی ایزومتریک(MIF)  از هر دو چهارسرها، باهم، بود. ارتعاش با فرکانس 50HZ به مدت یک دقیقه روی عضله چهارسررانی راست و چپ گروه VT اعمال شد. سپس هر دو گروه به تمرین اسنتریک پرداختند. تمامی عوامل 24 ساعت پس از تمرین دوباره اندازه گیری شد.نتایج: تمامی نمونه ها کاهش در MIF، PPT، FANGT و افزایش در SOR را در 24 ساعت پس از تمرین نشان دادند. اما یک تفاوت معنی دار آماری بین گروه VT و Non-VT در تمامی عوامل وجود داشت، (p=0.02) FANG, (P=0.001) PT, (P=0.000) MIF] و [(P=0.003) VAS که نشان دهنده تغییر کمتر عوامل اندازه گیری شده، قبل و بعد از مداخله در گروه ارتعاش می باشد.نتیجه گیری: تمرین درمانی همراه با انقباضات اسنتریک به طور قابل ملاحظه ای سبب کوفتگی عضلانی تاخیری می شود، اما کاربرد ارتعاش قبل از تمرین دارای یک اثر کاهنده مفید، در میزان کوفتگی عضلانی تاخیری می باشد.

سابقه و هدف: سندروم درد پاتلوفمورال شایعترین منشاء درد قدامی زانو می باشد که معمولا طی بالا و پایین رفتن از پله ها، چمپاتمه زدن، نشستن طولانی مدت و زانو زدن یات دویدن اتفاق می افتد. این مطالعه بمنظور مقایسه «فیزیوتراپی سنتی به تنهائی» و «فیزیوتراپی سنتی توام با تمرین درمانی مبتنی بر رویکرد Sahrmann » بر بهبود سندورم پاتلوفمورال انجام شد.مواد و روش ها: این مطالعه مداخله ای بر روی 30 بیمار مبتلا به سندروم درد پاتلوفمورال با سن 50-20 سال انجام شد. افراد به دو «گروه فیزیوتراپی سنتی» و «گروه درمانی Sahrmann » تقسیم شدند. در گروه فیزیوتراپی سنتی، از روشهای تحریک الکتریکی سطحی، کیسه گرم، اولتراسوند و تمرینات تقویتی و کششی زانو استفاده شد. در گروه درمانی Sahrmann، علاوه بر فیزیوتراپی سنتی، از نواربندی خلفی ضربدری ران، تقویت و تمرینات عملکردی هیپ نیز استفاده شد. مداخلات در هر دو گروه به مدت 6 هفته اعمال شد. قبل و بلافاصله بعد از درمان، پرسشنامه کیفیت سطح زندگی (KOOS)، شدت درد زانو و حس مفصل زانو اندازه گیری و مقایسه شدند.یافته ها: در هر دو گروه، متغیرهای شدت درد، مقیاس KOOS و حس وضعیت زانو در پایان هفته ششم به طور معنی داری بهبود یافتند (p<0.05). در گروه فیزیوتراپی سنتی میانگین شدت درد از 54.53±7.23 میلی متر به 37.80±5.11 میلی متر، میانکین نمره پرسشنامه KOOS از 95.93±6.12 به 73.26±6.23 و میانگین خطای بازسازی وضعیت زانو از 4.98±1.57 درجه به 2.82±1.15 درجه کاهش یافتند همچنین در گروه درمانی Sahrmann و در پایان هفته ششم میانگین شدت درد از 59.93±7.75 میلی متر به 40.2±5.36 میلی متر، میانگین نمره پرسشنامه KOOS از 95.73±10.94 به 71.4±7.87 و میانگین خطای بازسازی وضعیت زانو 6.18±9.1 درجه به 2.99±1.11 درجه کاهش یافتند.نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه استفاده از رویکرد درمان Sahrmann، نسبت به فیزیوتراپی سنتی، اثرات بیشتری در بهبود درد، حس وضعیت زانو و افزایش کیفیت زندگی مبتلایان به سندرم درد پاتلوفمورال ندارد.

مقدمه و هدف: سکته مغزی از مهم‌ترین علل ناتوانی مزمن در بزرگسالان است که موجب اختلال در عملکردهای حرکتی، روانی و اجتماعی می‌شود و کیفیت و رضایت از زندگی بیماران را به‌شدت کاهش می‌دهد. رضایت از زندگی مفهومی چندبعدی است که در بیماران استروک به دلیل کاهش تحرک، وابستگی و افسردگی به شدت آسیب می‌بیند. تمرین درمانی به‌عنوان مداخله‌ای غیر دارویی و کم‌هزینه، علاوه بر بهبود عملکرد جسمی، موجب ارتقاء خلق، اعتماد به نفس و تعامل اجتماعی بیماران می‌شود . روش شناسی پژوهش: این پژوهش نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون و گروه کنترل در سال 1403 انجام شد. 30 بیمار سکته مغزی به‌صورت تصادفی در دو گروه تمرین درمانی و کنترل قرار گرفتند. گروه مداخله به مدت 8 هفته تحت تمرینات کششی، تعادلی و مقاومتی قرار گرفت و ابزار اصلی پژوهش، پرسشنامه بود. یافته‌ها نشان داد که میانگین نمره کیفیت زندگی در گروه تمرین درمانی به‌طور معناداری افزایش یافت، درحالی‌که در گروه کنترل تغییری مشاهده نشد. یافته­ ها: میانگین نمره کیفیت زندگی در گروه تمرین درمانی ادر پیش‌آزمون نسبت به پس‌آزمون افزایش یافت که این تغییر از نظر آماری معنادار بود.  بهبود در هر چهار بُعد کیفیت زندگی (جسمی، روانی، اجتماعی و محیطی) نیز مشاهده شد. گروه کنترل تغییری معنادار نشان نداد. تحلیل کوواریانس نیز اثر مداخله تمرین درمانی را تأیید کرد. این نتایج نشان‌دهنده اثر مثبت، مستقل و قوی تمرین درمانی بر ارتقاء کیفیت زندگی بیماران سکته مغزی است. بحث و نتیجه­ گیری: نتایج پژوهش نشان داد که تمرین درمانی بدون نیاز به سایر مداخلات، موجب افزایش معنادار رضایت از زندگی بیماران سکته مغزی می‌شود. این روش ایمن، کم‌هزینه و قابل اجرا در منزل است و موجب بهبود عملکرد جسمی، روانی و اجتماعی بیماران می‌گردد. تمرین درمانی را می‌توان به‌عنوان بخش اصلی برنامه توانبخشی بیماران استروک پیشنهاد کرد.

هدف: کووید-19 عوارض و علایم ماندگار مختلفی از جمله اختلالات مختلف جسمانی، شناختی و عملکردی دارد. توانبخشی این شرایط پس از مرحله حاد از طریق فعالیت بدنی و تمرین، در مطالعات مختلفی پیشنهاد شده است. هدف از مطالعه حاضر، بررسی مروری روش های تمرین درمانی مرحله پس از حاد بیماران بهبود یافته از کووید-19 می باشد. روش بررسی: در این مطالعه مروری، مقالات مرتبط از پایگاه های اطلاعاتی شامل Google Scholar, PubMed, ScienceDirect, DOAJ, Scopus, Springer, SID, Inlm. از سال 2019 تا سپتامبر سال 2021، مورد بررسی قرار گرفت. همچنین در فرایند جستجو مقالات از کلمات کلیدی: کووید-19 (و مشابه آن)، پس از حاد، بهبودیافته، ترخیص شده، توانبخشی و تمرینات استفاده شد. یافته ها: پس از اعمال معیارهای ورود و خروج، تعداد 19 مقاله به دست آمد که به بررسی تاثیر تمرینات توانبخشی بر متغیرهای مختلف بیماران کووید-19 پس از بهبودی از فاز حاد یا ترخیص از بیمارستان پرداخته بودند. تمرینات تنفسی، تمرینات هوازی، تمرینات مقاومتی، تمرینات تعادلی، آب درمانی از مهمترین روش های تمرین درمانی برای بهبودیافتگان کووید-19 بود. نتایج بررسی مطالعات نشان داد که تمرین درمانی در بهبودیافتگان کووید-19بر ظرفیت عملکردی به ویژه راه رفتن (14 مطالعه)، عملکرد ریوی (6 مطالعه)، عملکرد جسمانی مثل قدرت دست (6 مطالعه)، اختلالات روانشناختی (6 مطالعه) و کیفیت زندگی (4 مطالعه) تاثیر داشته است. نتیجه گیری: برنامه های تمرین درمانی برای بازماندگان کووید-19 می تواند در قالب تمرینات توانبخشی ریوی و حرکتی اجرا شوند. همچنین بهبودیافتگان می توانند تمرینات خود را به روش خانگی و از راه دور انجام دهند. به طور کلی توانبخشی ورزشی پساحاد در بهبودیافتگان کووید-19 با هدف بهبود عملکرد ریوی، بازیابی ظرفیت عملکردی و همچنین بهبود وضعیت روانی و کیفیت زندگی توصیه می شود.

مقدمه: افسردگی یکی از شایع ترین اختلالات روانی و معضلات دوره سالمندی است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثر یک دوره تمرین درمانی در آب بر میزان افسردگی مردان سالمند بود.مواد و روش ها: 30 مرد سالمند (سن 68.46±5.19 سال، وزن 64.66±4.72 کیلوگرم، قد 167.6±4.25 سانتی متر) به طور تصادفی انتخاب و در دو گروه مورد و شاهد تقسیم شدند. گروه مورد به مدت 6 هفته (سه جلسه در هفته) تمرین درمانی در آب را اجرا کرده و گروه شاهد فعالیت معمول روزانه خود را اجرا نمودند. میزان افسردگی آزمودنی های پژوهش در دو مرحله قبل و بعد از اجرای دوره تمرین درمانی در آب با کمک پرسش نامه افسردگی Beck تحت بررسی قرار گرفت. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های Independent t و Paired t در سطح معنی داری (P£0.050) اجرا گردید.یافته ها: بین دو گروه مورد و شاهد در پیش آزمون در میزان نمرات افسردگی تفاوت معنی داری وجود نداشت، اما در پس آزمون تفاوت معنی داری دیده شد. نتایج آزمون Paired t نیز اختلاف معنی دار نمرات افسردگی بین پیش و پس آزمون را در گروه مورد نشان داد؛ در حالی که بین پیش و پس آزمون گروه شاهد تفاوت معنی داری مشاهده نگردید.نتیجه گیری: با توجه به نتایج تحقیق حاضر، چنین به نظر می رسد که تمرین درمانی در آب بر کاهش شدت افسردگی مردان سالمند موثر است و می تواند به عنوان یک روش مداخله ای تاثیرگذار مورد توجه قرار گیرد.

مقدمه: با توجه به تنوع شیوه های درمانی برای کمردرد، هنوز توافق نظر درباره موثرترین روش درمانی وجود ندارد. هدف از انجام این پژوهش، مقایسه برنامه تمرینی منتخب و درمان با نگرش خود درمانی با استفاده از کتابی نوین در درمان کمردرد با عنوان"کتاب کمر" (The Back Book) بود.مواد و روش ها: 29 بیمار با تشخیص کمردرد مزمن در این پژوهش شرکت کردند، که به صورت تصادفی در دو گروه تمرین درمانی (17بیمار) و خود درمانی بوسیله "کتاب کمر" (12 بیمار) قرار گرفتند. گروه تمرین درمانی با تشخیص پزشک تمرینات منتخب فلکسوری، اکتنسوری و تمرینات ثبات کمر را دریافت کردند و گروه خود درمانی ملزم به خواندن "کتاب کمر" و رعایت مفاد آن بودند. طول مدت درمان برای هر دو گروه 6 هفته در نظر گرفته شد. میزان درد و ناتوانی به ترتیب بوسیله شاخص بصری درد وVisual Analogue Scale (VAS) و پرسش نامه ناتوانی عملکردی (Oswestry Disability Questionnaire) Oswestry ارزیابی شد. یافته ها با استفاده از آزمون t زوجی و t مستقل در سطح معنی داری 0.05 تحلیل شد.یافته ها: تمرین درمانی باعث کاهش معنی دار در میزان درد ( (P<0.001و بهبود ناتوانی (P=0.001) بیماران گروه تمرین شده است، در حالی که گروه "کتاب کمر" در دو متغیر درد و ناتوانی بهبود معنی داری را نسبت به قبل از دوره درمان نشان ندادند ( .(P<0.05همچنین مقایسه بین دو گروه برای متغیرهای درد و ناتوانی تفاوت معنی داری را از نظر آماری با یکدیگر نشان دادند.نتیجه گیری: تمرین درمانی روشی موثر در درمان کمردرد مزمن می باشد. نتایج تحقیق نیز نشان داد که تمرین درمانی بیش از خود درمانی به وسیله "کتاب کمر" در درمان کمردرد مزمن تاثیر دارد. از این رو به نظر می رسد که تمرین درمانی به این شکل بتواند روشی موثر در درمان کمردرد مزمن به شمار رود.